Ik weet wat het is om vast te lopen op een manier die van binnen alles overneemt, maar niet te zien
is aan de buitenkant.

Juist dat contrast maakt het zo ingewikkeld, omdat mensen vaak alleen zien wat er zichtbaar is, terwijl de echte strijd zich van binnen afspeelt.

Meer dan vijftien jaar heb ik geleefd in actieve verslaving en in gedrag dat stap voor stap alles in mijn leven begon af te breken, niet alleen op één vlak maar overal tegelijk, in mijn relaties, mijn keuzes, mijn zelfbeeld en uiteindelijk in de richting die mijn leven opging, en het pijnlijke was dat ik dat zag gebeuren en tegelijkertijd niet wist hoe ik het kon stoppen.

Het voelde niet alsof ik bewust koos voor destructie, maar eerder alsof mijn gedrag mij aanstuurde in plaats van andersom, alsof er iets sterker was dan mijn intenties, want hoe vaak ik ook besloot dat het anders zou gaan, op de momenten die ertoe deden viel ik toch weer terug in hetzelfde patroon, dezelfde reacties en dezelfde uitkomsten, en elke keer kwam daar de frustratie en de vraag terug waarom het me niet lukte terwijl ik het wel wilde.

Wat voor anderen zichtbaar was als middelengebruik, impulsiviteit of verkeerde keuzes, ging voor mij veel dieper, omdat het ging over hoe ik omging met spanning, hoe ik ongemak vermeed, hoe ik verantwoordelijkheid uitstelde en hoe ik mezelf verloor in gedrag dat op een gegeven moment zo automatisch werd dat ik het zelf niet meer kon doorbreken, ook niet wanneer ik dacht dat ik het deze keer echt begreep.

Mijn leven werd een herhaling van vallen en weer opstaan, van momenten waarop ik dacht dat ik het doorhad en dat ik controle had, gevolgd door periodes waarin alles weer terugviel naar hoe het was, en juist in die herhaling begon langzaam iets door te dringen, namelijk dat inzicht op zichzelf niets verandert als het niet wordt omgezet in iets concreets dat je doet, herhaalt en volhoudt op de momenten dat het er echt toe doet.

In 2018 kwam ik op een punt waarop doorgaan op dezelfde manier geen optie meer was en ik ervoor koos om het anders te doen, waarna ik in Zuid-Afrika mijn eerste stappen zette in herstel, en wat ik daar ontdekte was niet dat het ineens beter ging, maar dat herstel een proces is waarin je leert kijken naar je gedrag, naar je patronen en naar de momenten waarop je opnieuw moet kiezen, juist wanneer alles in je zegt dat je terug moet naar wat je kent.

Daar begon ik te begrijpen dat herstel niet alleen gaat over stoppen met gebruiken, maar over opnieuw leren leven, over leren omgaan met ongemak, over opnieuw verbinding maken, over verantwoordelijkheid nemen en vooral over leren hoe gedrag verandert, want zolang dat niet verandert, blijft de rest hetzelfde, hoe goed je het ook begrijpt.

Die inzichten zijn niet ontstaan vanuit één moment of één doorbraak, maar uit jaren van proberen, falen, terugkijken en opnieuw beginnen, en precies daar is de basis gelegd voor wat later de Nova Vita Methodiek zou worden, omdat ik ben gaan zien dat duurzame verandering alleen ontstaat wanneer je een duidelijke lijn hebt waarin iemand eerst leert zien wat er speelt, daarna begrijpt wat het gedrag stuurt, vervolgens concreet maakt wat er anders moet, dat gedrag gaat oefenen, het blijft herhalen en leert omgaan met terugval zonder weer volledig terug te vallen.

Wat begon als mijn eigen proces werd iets wat ik ging delen, eerst klein en daarna steeds vaker, en overal zag ik hetzelfde terugkomen, namelijk dat mensen vaak wel weten wat er misgaat, maar niet weten hoe ze het anders moeten doen op een manier die ze ook volhouden wanneer het moeilijk wordt, en juist dat gat is waar Nova Vita uit is ontstaan.

Omdat ik ben gaan zien dat het niet alleen om het individu gaat, maar ook om de omgeving waarin iemand zich beweegt, en dat verandering alleen blijft staan wanneer die omgeving meebeweegt in plaats van tegenwerkt, is het niet bij een methodiek gebleven maar uitgegroeid tot een ecosysteem waarin verschillende vormen elkaar versterken en samen zorgen voor beweging op meerdere niveaus tegelijk.

Wat vandaag zichtbaar is als Nova Vita is niet bedacht als concept, maar opgebouwd uit jaren van vallen en opstaan, uit fouten, lessen, herstel en het steeds opnieuw toetsen aan de vraag wat er nou echt voor zorgt dat gedrag verandert en ook blijft veranderen wanneer het moeilijk wordt.

En precies daarom werkt het, omdat het niet alleen gaat over begrijpen wat er speelt, maar over leren hoe je gedrag kunt doorbreken en het anders kunt blijven doen, ook wanneer het leven tegenzit.